Plastic probleem

Ongeveer een jaar geleden (Kirsi was toen net drie) wilde Kirsi iets van vuilnis uit het raam gooien. Vol afschuw gilde ik; ‘nee, dat mag je echt nooit doen’ En daarmee begon natuurlijk het grenzen opzoek spel. Je wil niet razend worden, maar wel de noodzaak laten inzien dat niets in de natuur gegooid mag worden en in de prullenbak thuis hoort.

Kirsi stelde al vrij vroeg heel veel vragen. Dus ook deze vraag kon niet uitblijven. Waarom mag dat niet? Mmmmm kijk misschien nemen sommige kinderen genoegen met een, omdat het gewoon niet mag, antwoord. Maar er zijn natuurlijk ook heel veel kinderen die dat dus niet doen.
Een peuter van drie kun je geen lange verhalen vertellen zonder dat ze de draad kwijt raken en ik ben dus geen moeder die alles mooi verpakt. En daarom luide mijn antwoord; ‘als de dieren jouw rommel opeten dan gaan ze dood. Dus je mag nooit iets van vuilnis buiten gooien en al helemaal geen plastic.’ Dat was al relatief lang, want ik geloof dat ik er ook nog achteraan gooide dat het gewoon erg slecht was voor de natuur, iets wat ik dus te abstract vind voor een meisje van net drie. Dat is dus ook meteen de reden dat ik het een aantal keer heb herhaald dat de dieren dood kunnen gaan en dat het onze taak is om voor de dieren en de natuur te zorgen.
Later zag ik, een van de duizenden, trieste filmpjes van dieren in combinatie met plastic voorbij komen en ik besloot Kirsi het filmpje te laten zien. Het betrof een schrijnend filmpje van een zwaan die zijn nest had gemaakt van een berg plastic. Waarschijnlijk zag ze de afschuw op mijn gezicht daarbij heb ik haar ook uitgelegd dat het zo niet hoort en dat die zwaan een prachtig nest had moeten maken van takjes, riet, gras en wat er nog meer voor handen is in de natuur.
Kirsi pikt al heel vroeg alles heel makkelijk op. En dus ging ze de eerst volgende keer dat we in de speeltuin aankwamen al het plastic van de grond rapen en in de vuilnisbak gooien. In een speeltuin ligt over het algemeen helaas heel veel rotzooi en ik zag het al gebeuren dat ze alleen nog, maar bezig zou zijn met het oprapen van de rotzooi van anderen. En hoewel ik haar actie erg lief en mooi vond, vond ik ook dat ze gewoon zou moeten kunnen spelen. Hoe pak je zoiets dan weer aan? Ik heb haar geleerd dat je niets op de grond mag gooien en het oprapen van rotzooi is super mooi, maar ik wilde haar toch ook een beetje remmen. Ik vond een plastic zakje en vertelde haar dat we op zouden ruimen tot het zakje vol was omdat ik ook nog wilde dat ze tijd zou hebben om te spelen en dat er teveel lag om allemaal op te ruimen, maar dat we in elk geval iets hadden gedaan en dat ik trots was op haar. Ze vond het gelukkig een goed plan en hielp me enthousiast met oprapen. Daarna hebben we er een gewoonte van gemaakt om een zakje mee te nemen naar buiten en dat te vullen met plastic om het daarna thuis of onderweg weg te gooien. We vinden namelijk allerlei plastic waaronder ook zakken chips en piepschuim dingen die niet bij het plastic mogen omdat ze niet gerecycled kunnen worden. Blik nemen we ook mee. We sorteren het daarna dus niet uit, op dat moment maak ik echt de keuze dat het, het aller belangrijkst is dat het niet in de natuur ligt.
Op een dag was Kirsi weer ontzettend lief en enthousiast bezig met het oprapen van plastic en piepschuim toen ik aan haar vroeg of ze het goed vond als ik haar zou filmen met de reden waarvoor ze dat deed en of ik dat op internet mocht zetten. Slim als ze is, snapt ze dat als het op internet komt, heel veel mensen het kunnen zien. En dus vloog ze me om mijn nek en zei; ‘O mama, wat een goed idee, dan stoppen alle mensen met het weg gooien van plastic in de natuur en dan hoeven wij het niet meer op te rapen.’ Want ja lieve mensen zo leuk is het niet om de rotzooi van anderen op te ruimen en zo’n groot versntwoordelijkheidsgevoel heeft dit kleine meisje dus al. Helaas is het natuurlijk een ijdele hoop dat niemand meer rotzooi weg zal gooien door haar lieve en mooie filmpje, ik heb haar dus gezegd dat we dat mogen hopen.
Dat brengt me op het volgende.
Ik bewonder mensen die een zero waste lifestyle hebben en hun afval minimaliseren naar bijna niks. Als ik zou zeggen dat ik dit ook doe dan zou ik liegen, ik let uiteraard wel op alles waar je heel simpel op kunt letten en ik scheid het afval uiteraard ook. Maar de shampoo bars, wasnoten, zepen en geen crème op mijn gezicht bevielen mij echt niet. Van alle shampoo bars kreeg ik uiteindelijk ongelofelijk vieze vette haren, ik had gelezen dat spoelen met baksoda en azijn zou helpen, nou dit maakte het zo mogelijk tot een nog ergere rotzooi. En dan moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik dan denk tja sommige dingen hebben ze heus niet voor niets uitgevonden. De wasnoten vond ik op zich fijn, maar dan alleen voor kleding waar geen echte vlekken in zaten want dat krijg je er niet goed uit met de wasnoten. Zeep gebruik ik nog steeds voor mijn handen, maar ik ben gestopt met mijn gezicht met zeep te wassen, niet omdat ik het niet fijn vond, dat vind ik wel en ik mis het ook, maar de gootsteen raakte steeds ernstig verstopt. En geen crème op mijn gezicht voelt niet fijn en maakt mijn huid er niet mooier op, en ik hou ook van gemak. Enfin al met al heb ik dus geen zero waste levensstijl.
Maar ik moet jullie eerlijk bekennen dat hoe erg ik deze levensstijl en mensen ook bewonder, ik niet denk dat het een oplossing is voor ons plastic probleem. Ik denk namelijk dat plastic ook een fantastisch product is wat niet voor niets is uitgevonden. Het probleem ligt, zoals met alles in onze maatschappij, aan o.a. overproductie en dat we dus nog steeds niet schijnen te begrijpen dat afval in een afvalbak hoort omdat we een prachtige vuilverwerking hebben.
Ik begrijp niet waarvoor het zo moeilijk is om te zorgen dat er NIETS aan afval in de natuur beland.
Want daar ligt het grootste probleem. Plastic vergaat niet en ligt er over honderd jaar nog. Gooi dus alsjeblieft niets waar het niet hoort. Hopelijk kunnen we de zee en de natuur nog schoonmaken en gaan beginnen aan het recyclen van al die bergen plastic. Want mijn inziens kunnen we stoppen met het produceren ervan, er is denk ik genoeg om het plastic circulair te laten zijn, maar he, ik ben helaas niet zo’n knappe kop die dat kan bedenken. Maar dankbaar zou ik wel zijn voor degene die dat uitvind en bedenkt. En dankbaar ben ik jullie als je geen afval in de natuur gooit, maar netjes in de afvalbak deponeert.

Veel liefs,

Anne

Laatst aangepast opvrijdag 23 oktober 2020 11:42
(3 stemmen)

Meer in deze categorie:

« Bling bling goud Het nut »

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat alle vereiste gegevens ingevuld zijn, aangeduid met een asterisk (*). HTML code is niet toegestaan.